Het Gouden Ei

Herhaling, apart en interessant. Dat is waar ik aan denk als ik ‘het Gouden Ei’ hoor.

Op woensdag 21 deecember was ik samen met Esmée naar de voorstelling geweest, en er waren nog meer TheaterBuzzers die ik ook kende. We zaten met alle buzzers en introducés op één rij, achterin. Esmée en ik zaten ongeveer in het midden. We konden het hele toneel goed zien en zoals verwacht waren de spelers ook goed te horen.

Het begin van het verhaal vond ik heel vaag. Het begon met een man, en een krant. Hij zei vage teksten, maar die werden die later in het toneelstuk duidelijker. Het decor was simpel, mooi en paste goed bij het verhaal. Alleen achter de meubelen hingen elektrische schermen, met bewegende beelden die elkaar afwisselden. Soms pasten de beelden goed bij het stuk waar ze bijzaten, maar soms vond ik ook dat het er niet goed bij pasten.

Zoals ik net schreef, zei de man aan het begin vage teksten. Het waren drie zinnen, en in dezelfde tijd dat hij de zinnen zei, stond er op de achtergrond een meisje het uit te beelden. De eerste keer dat ik het zag vond ik het raar, omdat ik nog niets wist van het verhaal of de karakters. Verderop in het toneelstuk kwam datzelfde stukje terug, maar dan niet uit het niets, maar er zat een verhaal omheen. Toen begreep ik het. Ik dacht  “Leuk, dat ze dat zo terug laten komen.” Alleen nog verder in het verhaal werd datzelfde stukje nog twee of drie keer herhaald, wat ik op een gegeven moment irritant begon te vinden.

De man sprak soms ook heel snel, en sprak zijn ‘gedachten’ hardop. Dat laatste was wel handig, omdat er anders óf bijna geen tekst in zat, óf je het verhaal niet zou begrijpen.
Het verhaal zat goed in elkaar, maar ik vond de regie een beetje apart. Deze voorstelling krijgt van mij drie van de vijf sterren.