Anne van Rijn, opzoek naar haar ware ik. Anne, wonend in de Bijenkorf, haar doel het mooie leven van Conny Stuart te evenaren compleet mislukt.
Zelf kende ik Anne van Rijn alleen van ‘De dames voor na vieren’ en had geen idee wat ik moest verwachten, alleen dat het leuk zou worden… Dat viel iet wat tegen.
Ik vond het wel een beetje jammer dat de voorstelling vaak ging over Conny Stuart, omdat ik haar niet ken. Ik denk dat de voorstelling geschreven was voor de iets oudere generatie, waarbij niet echt rekening is gehouden met het feit dat de jeugd van tegenwoordig ook naar het theater gaat.
Naarmate de voorstelling vorderde kwam Anne van Rijn naar mijn idee een beetje meer los. Daardoor vielen sommige grappen beter als in het begin.
Gedurende de voorstelling kwamen er ook een aantal liedjes voorbij van Annie M.G Smit. Anne van Rijn kan erg goed zingen, en de teksten die ze zingt brengt ze met heel veel humor. Dat waren de enigste momenten dat ik echt moest lachen.
Verder was Anne heel openhartig over haar privéleven. Ze vertelde dat ze Bi is en over haar mannen… Persoonlijk vind ik het een beetje vreemd dat ze dit zo in geuren en in kleuren zat te vertellen.
Al met al geef ik deze voorstelling 2,5 van de 5 sterren. Dit komt omdat ik het overgrote deel van de voorstelling gewoon niet grappig vond, terwijl deze stond aangegeven als een cabaret. Dat viel tegen. Wel denk ik dat het er aan ligt wat je grappig vind, wat voor een soort humor je hebt.
Eerste kerstdag in het stadstheater betekent klassiek ballet. Al sinds ik me kan herinneren bestaat deze combinatie en hoort het gewoon zo. Dit maakt ook dat ik de notenkraker al drie of vier keer heb gezien. Toch zit ik elke keer als ik de voorstelling zie weer met open mond te genieten. Zo ook deze kerst. Samen met Lynn, gekleed in chique jurkjes, op eerste kerstdag naar de Notenkraker. Voor Lynn de eerste keer dat ze het stuk zag. De prachtige muziek van Pjotr Iljitsj Tsjaikovki, het verbazingwekkende spitzenwerk en de kitscherige decors, alles was weer precies hetzelfde als dat het in mijn herinnering was.
De Notenkraker gaat over het meisje Clara die voor kerst een notenkrakerpop krijgt. Haar broertje, Frits, krijgt een soldatenpak met zwaard. In haar droom komt de notenkrakerpop tot leven en verandert in een prins. Clara en de prins zijn gelukkig totdat de vijand van de prins, de muizenkoning, de prins verandert in een levende notenkrakerpop. Als de notenkraker tegen de muizenkoning vecht, komen de prins en Clara terecht in een lantaarn, waarna ze een magische reis door verschillende landen maken. In een later gevecht raakt de notenkraker gewond en kan niet meer verder vechten. Dan komt Frits, in zijn soldatenpak en verslaat de muizenkoning. Wanneer Clara wakker wordt beseft ze dat ze alles heeft gedroomt.
Ik heb van de voorstelling genoten en Lynn gelukkig ook. Volgend jaar weer? De kans is groot!
Hoe vaker je naar het theater gaat hoe kritischer je toch wordt. Je hebt meer verwachtingen van een voorstelling, je denkt automatisch in een bepaalde richting door het lezen van de informatie over een voorstelling:
‘Een komische muziektheater voorstelling’
De zaal ging ik in met het idee dat ik de komende twee uur in een deuk zou liggen. Anne van Rijn begon met een stuk waarin ze vertelde dat ze in de Bijenkorf woonde omdat ze niet meer wist wat ze wilde doen. Dit was leuk bedacht maar bezorgde me geen lachstuipen. Daarna vroeg ze aan het publiek wat zij van de Bijenkorf vinden. Zelden vind ik het leuk als er vragen aan het publiek gesteld worden. Hierdoor maakte deze voorstelling voor mij een stroeve start.
Na ongeveer een kwartier had ik me meer genesteld in de manier waarop dit theaterstuk opgezet was. Langzaam kwam ik er achter wie Conny Stuart precies was. Als jongere in het theater snapte ik niet veel van de imitatie van Anne, enkel en alleen omdat ik Conny nu eenmaal niet ken. Gelukkig maakte de stem van Anne alles goed. Ze zette de liedjes van Annie M.G. Schmidt prachtig neer en iedere keer sloeg ik stijl achterover van haar stem. Het is een combinatie van een musicalstem met een vleugje jazz erin die perfect bij de liedjes pasten. Halverwege de voorstelling sloeg mijn stemming helemaal om en kon ik er juist geen genoeg meer van krijgen. De stukjes waarin Anne zichzelf speelde leken losser te worden en daarmee ook grappiger.
Wanneer je de prachtige stem van Anne, het knappe spel van de drie muziekartiesten en de humor bij elkaar optelt krijg je een prachtige voorstelling over de diva Conny Stuart. Zelf denk ik dat deze voorstelling een prachtige manier is om de jeugd kennis te laten maken met de liedjes van Annie M.G. Schmidt die nu nog steeds actueel zijn.
Aan de andere kant vond ik dat Anne zelf te weinig naar voren kwam. Ze verstopte zich als het ware achter Conny en hoewel dat natuurlijk het idee van de voorstelling was zou ik bij een volgende voorstelling meer van haar willen zien, vooral omdat ik denk dat ze veel in haar mars heeft. Ze heeft cynische humor die misschien niet iedereen aanspreekt, maar voor mij was dit nog een extra pluspunt aan deze fascinerende vrolijke voorstelling.
Tweede kerstdag was het zover. Ik ging naar De Notenkraker! Ik had er al heel lang naar uitgekeken, want ik wilde al heel lang naar een balletvoorstelling. Het leek me verschrikkelijk mooi. Hierdoor had ik ook hele hoge verwachtingen. Ik ging met een vriendin van mij.
We hadden mooie plaatsen, derde rij vanaf het balkon. We konden het heel goed zien.
Het verhaal begon met een kerstfeest. Tijdens dat feest kreeg Clara, de hoofdrolspeelster, een Notenkraker. Dit was een pop met rode kleren erop geschilderd. Vervolgens viel ze in slaap, en ze droomt dat ze even klein is geworden als de muizen. De muizen dansen. Dan komen er soldaatjes onder leiding van de tot leven gekomen Notenkraker. Ze voeren een strijd tussen leven en dood. Het meisje doodt de muizenkoning, omdat deze bijna de notenkraker doodde. Vervolgens gaan de Notenkraker en Clara gaat samen met het meisje over de wereld reizen. Je ziet heel veel dansen van over de hele wereld. Je ziet bijvoorbeeld een Spaanse dans. Sommige dansen vond ik heel mooi, sommigen vond ik minder. Het meisje doodt de muizenkoning, omdat deze bijna de Notenkraker doodde. Even later wordt ze weer wakker onder de grote kerstboom, en beseft ze dat alles een droom is.
Eigenlijk viel de voorstelling me een beetje tegen. Ik vond het verhaal heel langdradig uitgebeeld. De dansen vond ik wat te lang duren. Ook vond ik het verhaal moeilijk te volgen. Maar misschien dat dat komt, omdat ik het verhaal totaal niet kende. In de pauze hadden we het verhaal opgezocht, en toen snapten we het wel.
De meeste dansen vond ik wel echt mooi. Maar sommigen waren een beetje raar. Zo waren er een soort van ratten (die achteraf ik muizen waren) die een dans uitvoerden. Aan het begin vond ik de dans heel mooi, maar ook deze vond ik heel langdradig.
Het decor vond ik wel heel mooi gemaakt, echt schitterend zelfs. Het begon met een soort van toegangspoort naar een huis, waar allemaal mensen op verschillende manieren naar binnen gingen. De meesten op rolschaatsen. Dit vond ik heel leuk, want iedereen was een ander typetje. Verder kwamen er nog decors van de huiskamer met een hele grote kerstboom als centraal punt langs, een bos en nog veel meer. Het zag er echt heel erg mooi uit!
De kleding was echt heel apart, maar wel heel mooi. Alle vrouwen hadden hele mooie jurken aan, en doordat er heel veel kleuren waren gebruikt gaf dit een heel mooi effect. De mannen hadden pakken aan, ook met heel veel kleur.
Ik vond het orkest ook heel goed. Ik heb zelf dwarsfluit gespeeld, en ik zat heel geconcentreerd naar het orkest te luisteren. Ik vond dat echt leuk.
Ondanks dat ik het niet zo leuk vond, ben ik blij dat ik naar deze voorstelling ben gegaan, want ik wilde al heel lang naar een balletvoorstelling gaan. Maar ik zou niet nog een keer gaan, ik vind het wat meer voor volwassenen. Toch zou ik wel iemand aanraden om naar een balletvoorstelling te gaan, want er hangt een hele andere sfeer, en het is toch wel leuk om het een keer mee te maken.
Herhaling, apart en interessant. Dat is waar ik aan denk als ik ‘het Gouden Ei’ hoor.
Op woensdag 21 deecember was ik samen met Esmée naar de voorstelling geweest, en er waren nog meer TheaterBuzzers die ik ook kende. We zaten met alle buzzers en introducés op één rij, achterin. Esmée en ik zaten ongeveer in het midden. We konden het hele toneel goed zien en zoals verwacht waren de spelers ook goed te horen.
Het begin van het verhaal vond ik heel vaag. Het begon met een man, en een krant. Hij zei vage teksten, maar die werden die later in het toneelstuk duidelijker. Het decor was simpel, mooi en paste goed bij het verhaal. Alleen achter de meubelen hingen elektrische schermen, met bewegende beelden die elkaar afwisselden. Soms pasten de beelden goed bij het stuk waar ze bijzaten, maar soms vond ik ook dat het er niet goed bij pasten.
Zoals ik net schreef, zei de man aan het begin vage teksten. Het waren drie zinnen, en in dezelfde tijd dat hij de zinnen zei, stond er op de achtergrond een meisje het uit te beelden. De eerste keer dat ik het zag vond ik het raar, omdat ik nog niets wist van het verhaal of de karakters. Verderop in het toneelstuk kwam datzelfde stukje terug, maar dan niet uit het niets, maar er zat een verhaal omheen. Toen begreep ik het. Ik dacht “Leuk, dat ze dat zo terug laten komen.” Alleen nog verder in het verhaal werd datzelfde stukje nog twee of drie keer herhaald, wat ik op een gegeven moment irritant begon te vinden.
De man sprak soms ook heel snel, en sprak zijn ‘gedachten’ hardop. Dat laatste was wel handig, omdat er anders óf bijna geen tekst in zat, óf je het verhaal niet zou begrijpen.
Het verhaal zat goed in elkaar, maar ik vond de regie een beetje apart. Deze voorstelling krijgt van mij drie van de vijf sterren.
Op eerste kerstdag ging ik naar de Notenkraker in het stadstheater Zoetermeer. Wat een geweldige, prachtige, mooie, schitterende voorstelling. Ik kwam de zaal binnen en een orkest zit te stemmen. Dit was mijn eerste keer dat bij een voorstelling een live orkest aanwezig was. De voorstelling begon en het eerste dat me opviel was het schitterende decor op het toneel. Het waren gordijnen met geweldige schilderingen erop, maar het leken net houten decorstukken. De kostuums van de dansers waren echt prachtig. Het waren super mooie jurken en pakken. Het verhaal begon net zoals elke Notenkraker begon, met het feest dat de ouders van Klara gaven. Tijdens het feest krijgt Klara een notenkraker van haar oom. Als ze die nacht in slaap valt, droomt ze dat ze net zo klein wordt als een muis. De kerstboom wordt steeds groter en groter. De muizen komen en dansen, als de soldaatjes komen wordt het een strijd. Als de muizenkoning de notenkraker dreigt te doden, doodt Klara de muizenkoning. De notenkraker wordt een normale man en samen met Klara gaat hij reizen in haar droom. De muziek is prachtig gespeeld. De notenkraker en Klara dansen de geweldigste choreografieën. Het is een geweldig om de twee hoofdspelers te zien dansen. Met mooie lifts en prachtige hoogstandjes van ballet. En alle vrouwen die in de voorstelling speelde dansten op spitzen. Het was echt een cadeautje op eerste kerstdag! Ik zat echt te genieten in de zaal. Ik vond het echt heel leuk dat ik hier heen mocht gaan!
Deze voorstelling is echt een 10 waard!!
Op woensdag 21 december ging ik naar de voorstelling Het gouden ei. Ik had het boek al gelezen en vond het leuk om ook de voorstelling te zien.
Het stuk begint niet zoals het boek begint. Het boek begint bij de vakantie. Het toneelstuk begint als Lemorne Rex opzoekt en zegt wat hij weet over de verdwijning van Saskia. Rex gaat met hem mee en dan begint hij te vertellen bij het begin. Ze gaan terug in de tijd en spelen het stukje verhaal totdat Saskia verdwenen is. Dan komen ze weer terug en gaat het verhaal verder totdat Rex weer vertelt over de vakantie met Lineke. Dat spelen ze ook en gaan daarna weer terug. Van daar uit gaan ze naar het einde toe. Dat is ongeveer hetzelfde als in het boek. Het is goed gespeeld. Vele stukken tekst van het boek komen terug in de voorstelling. Met 4 spelers zetten ze een heel mooi verhaal in elkaar. Het decor is functioneel en leuk gedaan. Er staat een bankje en een werkkamer. Er staat een groot scherm achter en naast het podium. Daar laten ze de verschillende landschappen zien. Als de spelers op het toneel zijn, blijven ze de hele tijd op toneel. De emoties komen echt tot leven op het toneel. Licht en muziek effecten zijn goed functioneel gebruikt. Ik vond dat ze bij elk karakter de beste speler hebben uitgekozen. Wat ik wat minder vond was dat er geen pauze in zat. Daarom werd het steeds moeilijker om je gedachten erbij te houden. Vooral omdat ik al wist water ging gebeuren, werd het een beetje saai. Als je het boek hebt gelezen hoef je niet per se naar de voorstelling te gaan. Het geeft geen aanvulling op het boek. Het is gewoon het boek in de vorm van een toneelstuk. Als je het boek nog niet gelezen hebt zou ik naar de voorstelling gaan in plaats van het boek te gaan lezen. Dan krijg je een beter beeld bij het hele verhaal. Al met al was het wel een goede voorstelling , ik geef de voorstelling een 8.5.
Conny Janssen danst
Op dinsdag 6 december ging ik naar Conny Janssen Danst. Ik had er zin in en ik was erg blij. Ik had van haar een choreografie gezien bij So you Think You Can Dance op tv. Het was een super mooie choreografie en ik vond toen nog leuker dat ik naar de voorstelling mocht. Het begin is erg mooi en origineel. Het decor in het eerste gedeelte is simpel, maar functioneel. Het decor heeft een functie en staat er niet ter decoratie. Aan de zijkanten staan een soort van half-pipes waar de dansers op staan en van af glijden. In het eerste gedeelte is de kleding engelachtig. De vrouwen zijn in witte eenvoudige maar elegante jurkjes en de mannen zijn in witte broeken met hemden. Het eerste gedeelte was echt super mooi! De dans en de muziek paste heel goed bij elkaar. De dans versterkte de muziek en andersom. Als de dansers een duet dansten zag je de choreografie echt tot leven komen. Als de dansers als groep dansten ging alles synchroon en sloot alles perfect bij elkaar aan. Na de pauze was het toneel vol met klapstoeltjes en er stond een glazen huisje in het midden met een gitarist. Een butler was de stoeltjes aan het stapelen en ging zo nu en dan in een stoeltje zitten. Steeds meer dansers kwamen het podium op, ze zaten even op een stoeltje en liepen dan weer over het podium. De kleding was casual, gewone hedendaagse kleding. Ik vond het een stuk minder. Ze dansten nu robotachtig, er waren veel strakke bewegingen aanwezig en het was moeilijk om het verhaal te achterhalen. Ze dansten nu ook een beetje hiphop-achtig en ze hijgde erbij. Er waren weinig lifts aanwezig en de muziek was middelmatig. De solo’s waren wat raar. Een man danste en na een tijdje ging hij zwaaien en rende een rondje alsof hij op een paard zat, en hij schreeuwde daarbij Jihaaa. Dit vond ik erg grappig om te zien. Wij buzzers konden er erg om lachen, maar volgens mij waren wij de enige. Deze kant van de moderne dans vind ik niet erg mooi. Wat ik wel erg knap vond was, dat eerst een paar dansers dansten en dat na drie bewegingen andere dansers in sprongen in de dans en dan gingen sommige dansers weer uit de dans. Als de voorstelling alleen uit het eerste deel bestond vond ik de voorstelling een 8.8 waard op de schaal van 10. Omdat het tweede deel erbij zat geef ik de voorstelling een 7.9.
Woensdag 21 december ben ik naar Het Gouden Ei geweest in de grote zaal van het stadtheater in Zoetermeer. De voorstelling is van de roman Het Gouden Ei van Tim Krabbé. Ik heb het boek nog niet gelezen maar ik was het wel van plan. Daarom leek het mij leuk om naar de theatervoorstelling te gaan.
Het verhaal gaat erover dat Rex en Saskia op vakantie gaan naar Frankrijk. Bij een benzinestation gaat Saskia wat drinken halen, maar ze komt nooit meer terug.
Het stuk was niet chronologisch. Eerst gaat het over hoe zijn situatie nu is en dan weer een stuk van de gebeurtenis dat Saskia verdwijnt en dan weer een paar jaar later als Rex met z’n nieuwe vriendin op het strand is. Dat vond ik soms wel lastig, want toen de nieuwe vriendin van Rex, Lieneke, voor het eerst op kwam was niet helemaal duidelijk wie het was.
Wat ik wel leuk vond aan het stuk was dat je steeds meer te weten kwam over hoe en door wie Saskia ontvoerd werd en waarom.
In het stuk kwamen vier personages voor en die werden ieder door iemand gespeeld. Als een personage op kwam, bleef die constant op het podium. Als er een scene was waar diegene niks mee te maken had, was die persoon wel op het podium. Dat was verder niet storend.
Ik vond het een leuke voorstelling en ik ga nu ook zeker het boek lezen. In de zaal zaten vrijwel geen mensen van mijn leeftijd, dus ik denk dat het meer een stuk is voor volwassenen. Maar voor mensen van mijn leeftijd vond ik het ook geschikt!
Groetjes Anne
Op dinsdag 13 december ben ik samen met mijn introducé naar Macbeth geweest. De voorstalling was in de kleine zaal van het Stadstheater. Ik wist dat het een stuk van Shakespeare was, maar verder kende ik het verhaal niet. Omdat het verhaal best oud is, had ik wel het idee dat het wat ouderwets zou zijn.
Toen de voorstelling begon, vond ik het lastig om te begrijpen waar het nou over ging. Ik wist niet zo goed wat voor relatie de personages met elkaar hadden. Maar naar mate het stuk verder ging begreep ik het wat beter. Ook begon ik te wennen aan de lange en soms wat ingewikkelde zinnen.
Het stuk werd gespeeld door 6 acteurs. Ze hadden allemaal meerdere rollen. Maar omdat die rollen allemaal best verschillend waren, was het niet storend en had ik het in het begin eigenlijk niet eens door.
Waar het verhaal eigenlijk over ging was dat Macbeth en Lady Macbeth de koning gingen vermoorden en er zo voor te zorgen dat Macbeth koning kon worden. Aan het einde was er een soort van gevecht tussen Macbeth en een andere man die allebei koning wilde worden. De scene speelde zich af in een bos en op een gegeven moment ging het regenen. Wat wel echt super gaaf was, was dat er ‘echt’ regen kwam.
Ik vond het wel leuk om een keer naar een voorstelling van Shakespeare te gaan, maar ik weet niet of ik snel nog een keer zou gaan. Ondanks dat het stuk wel wat gemoderniseerd was door de raps erin, vond ik het toch wel wat ouderwets en daar houd ik zelf niet zo van.
Groetjes,
Anne
